บรรดาสินค้าแบรนด์เนมชั้นนำของโลกยังต้องมีเครื่องหนังและขนสัตว์ไว้ตอบสนองความต้องการของลูกค้า เพราะนอกจากเป็นที่นิยมสวมใส่แล้วยังเพิ่มมูลค่าให้สินค้าจนแพงลิบลิ่ว ธุรกิจเครื่องหนังและขนสัตว์จึงยังคงดึงดูดใจนักลงทุนหรือพ่อค้าให้ประกอบการกันอย่างต่อเนื่อง ก็เพราะผลตอบแทนสูงนั่นเอง คนจำนวนมากยังคงนิยมชอบซื้อมาสวมใส่ด้วยความเชื่อว่ามันคือความงาม ทั้งๆ ที่จริงแล้วก็อาจเป็นความเชื่อผิดๆ เป็นแค่ความฟุ้งเฟ้อที่ถูกสร้างขึ้นจากโลกของแฟชั่น
บางคนก็รู้และบางคนก็ไม่ใส่ใจจะรู้ว่า รสนิยมของพวกเขานอกจากต้องแลกมาด้วยเงินทองมากมายแล้ว อาจต้องมีสัตว์โลกอื่นๆ อีกที่มาร่วมอุทิศชีวิตตอบสนองความดูดีมีรสนิยมนั้นด้วย คำถามก็คือมันยุติธรรมกับสัตว์เหล่านั้นหรือไม่ ภาพถ่ายชุดนี้เผยให้เห็นเบื้องหลังการผลิตที่เรามองข้ามไปจากโลกของแฟชั่น สินค้าหลากหลายที่ใช้เครื่องหนังและขนสัตว์จากโรงงานเล็กๆ ในประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลาย กฏหมายของประเทศที่เปิดโอกาสให้กิจการเหล่านี้เติบโต ไม่ว่าจะเป็นในโคลัมเบีย โปแลนด์ หรือฮังการี และคงอีกหลายประเทศในโลก แล้วรู้ซึ้งว่าเงินที่เราจ่ายไปเพื่อความงามนั้นเป็นใบสั่งฆ่า จระเข้, ตะกวด, มิ้ง, และบรรดาสัตว์โลกอื่นๆ ที่ไม่รู้อะไรเลย
Paolo Marchetti นักถ่ายภาพหนังสือพิมพ์ชาวอิตาเลียน ด้วยประสบการณ์ยาวนานกว่า 13 ปี เขาสนใจในประเด็นด้านการเมืองและมานุษยวิทยา สะท้อนเรื่องราวผ่านผลงานในชื่อว่า ‘Prize of Vanity’ สะท้อนภาพชัดเจนที่กระตุ้นเตือนให้เราเห็นเบื้องหลังความไร้สาระของมนุษย์ที่กระทำกับเพื่อนร่วมโลก คงต้องคิดให้หนักแล้วว่าเราจะเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการอุตสาหกรรมแฟชั่นแบบนี้มั้ย และคงต้องยิงคำถามใส่ตัวเองแรงๆ ก่อนจะตัดสินใจซื้อสินค้าที่ทำมาจากหนังหรือขนสัตว์ว่า เรามีสิทธิ์อะไรไปฆ่าชีวิตอื่นเพียงเพื่อรสนิยมอันฉาบฉวยนั้น
อ้างอิง : Lens Culture, Paolo Marchetti
